عليه السّلام در ردّ سخن او فرمود : « سبحان اللّه ! آيا عباس با ابو بكر كه از قبيله تيم بود بيعت نكرد در صورتى كه او خود از اولاد هاشم بود ، و آيا عبد الله بن عباس در خدمت عمر بن خطاب نبود ؟ در حالى كه عبد الله از قبيله هاشم و پدر خلفاى عباسى و عمر از قبيله عدى بوده است . و چه مىگوييد دربارهء عمر كه افراد بيگانه و غير قرشى را در شورا وارد كرد ، امّا عباس را در شورا داخل نكرد ؟ اگر برترى غير هاشمى به هاشمى كار خلافى است پس بيعت كردن عباس با ابو بكر اشتباه بود و خدمت كردن عبد الله بن عباس به عمر ناپسند بود و اگر آنها درست بود ، پس اين عمل من هم درست است . . . » مرد عباسى محكوم شد و پاسخ كوبنده‌اى شنيد [ 1 ] ، چون وى دلايل مستند از قرآن مجيد را قبول نكرد امام عليه السّلام بيعت جدش عباس را با ابو بكر و خدمت كردن عبد الله را به عمر - با اين كه هر دو خليفه در نسب به عباس و پسرش نمىرسيدند - براى او بازگو كرد . عبادت امام سيرهء ائمهء اهل بيت عليهم السّلام را مطالعه نمىكنى مگر آن كه صفتى را در آن ميان برجسته‌تر از همهء صفات مىبينى و آن توجه به خدا و ارتباط با او و شب‌زنده‌دارى به عبادت و مناجات با خدا و تلاوت قرآن مجيد است . ابو فراس حمدانى در مقايسه ما بين ايشان و عباسيان مىگويد : تمسى التّلاوة فى أبياتهم سحرا * و فى بيوتكم الأوتار و النّغم [ 2 ]

--> [ 1 ] احتجاج طبرسى . [ 2 ] در خانه‌هاى اهل بيت ( ع ) دلهاى شب آواى تلاوت قرآن و در خانه‌هاى شما صداى ساز و آواز بلند است .